”不要　●　世界”　

ยังหนีความจริงกับ การ RES ; เช่นเคย....อยู่ช่วงชีวิตไม่ปลอดภัย....

เดี๋ยวอัพหลังวันที่ 30 ค่อยว่ากัน........ *โดนต่อย*

ก่อนอื่นก็ต้องตะโกนซักนิด......

"ตูเป็นไท แล้วว่อยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!"

 *ตะโกนทั่วดินแดนสารขัณฑ์*

ช่วงเวลาการต่อสู้อันยาวนานได้จบลงแล้ว และปฐมบทภาคปิดเทอมเอพพิโสด

เข้าค่ายหรรษาและช่วงเวลาปั่นโดอันแสนสั้น มันจะเริ่มขึ้นแล้ว  

มะรืนกรูก็จะได้ไปดูหมีพังด่ะ(?)เพื่อนกรูแล้วววว มามะ แค่ขอบตาไอ่คูมันม่วงกว่าหน่อยเอง

โดตรูจะปั่นทันไหมว้า ไป 26 กลับ 30 เนี่ยยยยยย แม่จ้าวว้อยยยยยย

ฟร้ากกกกกกก กิ้ววววววววววววววววว!!!!! 

*โดนถีบกระเด็น*

*คลานมาอัพดีๆ*

สวัสดีทุกท่านตอนดึกนะครับผม......ไอ่คูสอบเสร็จแล้วฮะ แต่ก็ต้องไปต่อด้วยเข้าค่าย

อย่างที่ว่า.เพราะฉะนั้นสวัสดีฮะ *โดนตบ อัพแค่นี้จะอัพทำแป้วอะไรฟร้า*

เอาเป็นว่า วันนี้มานั่งอัพเมโมละกันนะฮะ อู้ว........

มันแลเป็นเรื่องที่ดูอะไรรวดเร็ว อ่านจบแล้วคงมองไอ่คูแง่ลบเป็นแน่แท้....

ก็นะ คนมันอยากได้ตั้งนานแล้วแต่ไม่เคยบอกใครนิ.... โดนกิเลสพาไปอีกจนได้

ก็คิดว่ามันจะใช้นานจริงๆนี่นา เราไม่ใช่พวกวัยรุ่นใจแตกเห็นของที่ดีกว่ามีออปชั่นใหม่ก็ซื้อเรื่อยๆ....

แต่ถึงแบบนั้นของที่เราซื้อไปมีราคาทั้งนั้นเลยว่ะ OTL

 เพราะฉะนั้น เอนทรี่นี้ เป็นเล่าเรื่องปนระบาย อีกแล้วนะเคอะ ฮา....

(เล่าอาจจะไม่ได้อารมณ์ที่อยากสื่อเท่าไหร่ เพราะมันไม่รู้จะย่อยังไงไม่งั้นยาวพรืดแน่ๆ)

ก็วันนี้ ช่วงพักกลางวันก่อนจะสอบ Pre O Net คณิตของโรงเรียน

คู พวกเพื่อน และ แม่จ๋า(อย่างว่า คูกับแม่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน ท่านก็มาหาที่โรงเรียน

อาทิตย์ละ ครั้ง 2 ครั้งล่ะนะ)

นั่งคุยกัน เล่นกันอยู่ใน ห้องสื่อการเรียนรู้ของหลักสูตรอินเตอร์ (แบบไม่มีที่สิง จารย์เขา

ให้มานั่งในนี้ฮา)

ก็คุยกันเรื่องเข้าค่าย เออไปพัทยางั้นงี้ นานๆ อย่างคูได้ไปทีอะไรงี้

ด้วยความอยากลองฝึกถ่ายรูปและอยากมีกล้องของตัวเองมานานแล้ว คุยกับ

นังแคซ(เพื่อนเสนียด คูเอง) เออ กูยืมกล้องมึงถ่ายนะ กูยึดเลยก็แล้วกัน

แคซ : เอ้ย กูก็ใช้ถ่ายเหมือนกันหนาเหวย

คู : เออ งั้นกูไม่ยืมละ ผลัดๆกันถ่าย มันไม่ก๊าว ถ้ากูมีกล้องตัวเองก็ดี แม่งอยากได้นานละ

อยากเอาไปถ่ายวิวว่ะ ท่าจะสวย  OTL ตังเก็บแม่มมี อยู่ 4000 จะมีกล้องที่ไหนดีๆราคานี้บ้างวะ

คุยกันไปคุยกันมา คุยกับแม่จ๋าด้วย สรุป ไปดูกล้องกันที่ ทวียนต์ หรือ CR MALL

พวกเพื่อน พอดีว่า จะไปกินเลี้ยงกันก็เลยเออปล่อยมันไปก่อน ทางเราก็ซ้อนมอไซค์กับแม่จ๋า

ไปดูกล้องที่นั่น

ดูกันไปดูกันมา 2 คน ............กล้องดิจิตอล ไม่สะใจ ลงความเห็นว่า กล้องโปรรุ่น H 50 ของโซหนี้

มันก๊าวใจถูกใจ แม่ลูกกรุ๊ป บี จริงจัง ........

แต่ราคามันแบบว่า ...............12990..........เกินงบกรู.......ต้องให้ที่บ้านช่วยซะแล้วนั่น

(ที่จริงอยากใช้ตังตัวเองแต่แบบว่าก็นะ..........)

(สุดท้ายก็ต้องขออาม่า แล้วเกบ็พที่พ่อจ๋าอีกที รู้สึกผิดแฮะ T w T)

(ไหงเอ็งย่นเรื่องล่ะเห้ย.........)

(ตะกี้ อาบอสมาใช้คอม แล้วพอดี แม่จ๋าโทรมา ระบายให้แม่ฟังไปแล้ว

พอดี ญาติคนนึงที่เป้นพ่อจ๋าของอาบอส เขาพาตูไปซื้อกล้องน่ะ แบบ ตอนแรกดูกับแม่ แล้ว

ให้แม่ไปส่งที่ร้านอาหารที่เพื่อนอยู่หลังแยกย้าย ญาติก็พามา ซื้อ....

แล้วแบบ ก่อนหน้านั้น ญาติเขาถามคูว่าทำไมวันที่ 30 ไม่ขึ้นเครื่องกลับเชียงรายพร้อมพ่อจ๋าของคู

ที่กลับจากญี่ปุ่น นั่งรถกลับมันลำบาก คูบอกว่า เออเปลืองค่าเครื่องบิน  เขาเอาประโยคนี้มาย้อนใส่คู

ตอนพาไปซื้อ ทีค่าตั๋วบอกเปลือง....แล้วกล้องที่ราคาเป็นหมื่นล่ะ ที่บอกว่า สงสารพ่อแล้วนี่ไม่สงสารหรอ

คูได้ยิน เล่นเอาน้ำตาจะไหลอยู่แล้ว ตอนนั้น กลั่นไว้สุดขีด.....ตูตัดสินใจแทบตายว่าจะกล้าขอหรือไม่กล้านะเฟ้ย

รู้เบื้องหลังตูคุยกับแม่จ๋ามากขนาดไหน ปรึกษากับแม่จ๋าขนาดไหน

ใช่ กล้องไม่ถึงขั้นจำเป็น แต่กรูคิดว่า กรูคงได้ใช้มันในอนาคต....เออ...กูคงเป็นลูกที่ผลาญตังพ่อแม่

เป็นลูกอกตัญญูไม่รู้จักค่าของเงินมากสินะ เออ สิ เออ วันๆกูเอาแต่เสเพลนี่....

แต่ก็คุยกับแม่จ๋าแล้วล่ะ ตามประสาคนคิดมากทั้งคู่ อาการ ก็พอดีขึ้นเยอะ รักแม่ฮือ.....)

 เอาเถอะ ที่ระบายคงไม่รุ้เรื่องกันล่ะมั้ง(แหงสิ ย่อซะ.....

 ดูภาพ ที่คูพยายามถ่ายเลยดีกว่าฮา.....

(ปรับภาพก็ไม่เป็น ฝึกๆอยู่ฮะ อยากถ่ายอะไรแล้วเอามาเป้นข้อมูลการวาดน่ะ จุดประสงค์จริงๆ

อืม.....คงไร้สาระมากนี่นะ ก็ไร้สาระมานานแล้วล่ะ)

ปล.ตัวอักษรในภาพ ไม่ต้องสนใจ

เจิม.......

(ตั้งชื่อ ว่า น้องหนี้....โซหนี้แล้วก็หนี้บุญคุณจริงๆ...จุ๊บๆไว้ลองวาดเป็น ginjinka ดีไหมนั่น

(เรียกงี้รึเปล่าเฮะ....))

ถิ่นอาศัย..........

 อาร์ตไม่เป็น........ ยังจะ.......

เห็นงี้เถอะ........อ่านออกแต่ฮิรางานะกับคันจิบางตัวที่เรียนมาแล้ว+เห็นบ่อยๆ เจริญโยม...

ไว้อ่านได้เม่อไหร่ จะอ่านนั่นล่ะ นี่ก็ฝึกอย่างช้าๆอยู่

เตียงพ่อจ๋า.....เวลาที่พ่อจ๋าแกไปยุ่นก็เป็นที่วางของดีๆนั่นเอง ...

ผ้าปิดตาของโอกกี้.....ใส่เวลาข่มตานอนแล้วมันไม่หลับจริงๆ....แต่ใส่แล้วหลับเลยนะฮา

กอดนอนทุกคืน......!!!!

ตบท้ายเออ...............

ขอบคุณที่เข้ามาเยี่ยมชมฮะ  เจอกันไม่พรุ่งนี้ก็หลังเข้าค่าย

ไปอาบน้ำปั่นโดแล้วเด้อ (กะว่าจะเล่นวี วันนี้กินเยอะ .. 2ทุ่มแล้ว...ชริทเอ้ย)

ไม่รู้ อาจจะคิดกันว่าคูอวดรวยกันก็ได้มั้งนี่.....ไม่รู้จะพูดอะไรแฮะพูดไปก็เหมือนร้อนตัวจริงๆ

คิดมากนี่มันช่าง*ปิ๊ด......*

ส่วนครอบครัว อยากจะพยายามมองในแง่ดีนะ ที่เหมือนตามใจเราเนี่ย ที่จริงเพราะว่าก็เพราะพ่อหรอกนะ

รักเราที่เป็นเราจริงๆหรือ รักเราเพื่อพ่อ เพราะพ่อรักเรามาก ถึงไม่อยากให้ไปอยู่กับแม่ไม่งั้นใจสลายเลยทีเดียว

สรุปคือ รักเราเพราะรักพ่อสินะ ถ้าเราไม่ใช่ลูกพ่อเขาก็คงไม่อะไรขนาดนี้หรอก ไม่อยากจะคิดมากเลยจริงๆ

หน้าตูเหมือนแม่ ก็ดันทัก ว่าแม่มาหาอะไรบ้างไมหนี่แม่ซื้อให้รึเปล่า

กลัวแม่พาตูหนีไปอยุ่กับแม่หรอวะ เมื่อไหร่จะ เลิกอคติกับแม่กรูซักที

ไม่รู้ ไม่รู้ ไม่อยากคิดในแง่แบบนี้แล้ว ไม่รู้.......

เออ กูมันคงเลวมาก เลวมากที่เกิดมา เลวมากที่ผลาญตังพ่อแม่ เลวมากที่ไม่เคยสุงสิงกับคนในครอบครัว

แค่เกิดมากูก็ผิดแล้ว กูผิดตลอดล่ะ ตัวกูยังเกลียดตัวเองเลย